Sprawdzanie, poprawa i ocena prac pisemnych

Prace pisemne stanowią ważny element kształcenia umiejl!tności i nawyku poprawnego pisania. Czl!ste ich sprawdzanie, poprawa i ocena spełniają różne funkcje: dydaktyczną, wychowawczą i motywacyjną.
W klasach I - III należałoby bardzo starannie i w jak naj krótszym czasie po napisaniu sprawdzić każdą praq dziecka, zarówno klasową, jak i domową. W ten sposób można uzyskać trafną ocenę poziomu umiejętności pisania, a także zapobiec procesowi utrwalania sil! błl!dów.
Niepoprawność zapisów wystl!puje w dwóch postaciach: bł~u i omyłki. Z bł~em mamy do czynienia wówczas, gdy uczeń pisze źle, bo nie ma utrwalonego poprawnego zapisu. Omyłki natomiast wynikają z chwilowej nieuwagi czy roztargnienia, które uczeń
jest w stanie zauważyć po przeczytaniu tekstu.    1
Poprawa - to ukazanie i uświadomienie uczniom poprawnej formy całego wyrazu '. Zachęca się więc nauczycieli, aby błędy w pracach - ćwiczeniach wdrażających i utrwalających w klasach I . II poprawiać kolorem pisma uczniów, a następnie podkreślać ołówkiem poprawione wyrazy. W ten sposób, zwracając uwagę na bezbł~ny zapis wyrazów, stworzymy możliwości przećwiczenia ich pisowni indywidualnie lub pod kierunkiem nauczyciela. Błl!dy można także usuwać poprzez zamalowanie ich pędzelkiem
maczanym w koreksie. Po zamalowaniu powstaje luka, którą uczniowie sami uzupełniają po uprzednim ustaleniu poprawnej formy zapisu. W klasie III obok wymienionych sposobów poprawiania należałoby podejmować próbl! umownego sygnalizowania
bł~nych zapisów, np. kółkiem czy kreską napisanymi ołówkiem nad wyrazem.    '
Sporadyczne błędy mogą być poprawiane indywidualnie przez uczniów pod kierunkiem nauczyciela. Natomiast w przypadku powtarzających się błędów w większości prac trzeba organizować ćwiczenia utrwalające indywidualne i z całą klasą, w zależności od stopnia opanowania określonego problemu ortograficznego.
W dyktandach sprawdzających gromadzonych -przez nauczyciela jako materiał obserwacyjny wykorzystuje się taki sposób poprawy, który pozwala na szybką rejestrację i analizę bł~ów.
ObserwacjI! poziomu poprawności ortograficznej ułatwiają sporządzane arkusze ewidencyjne popełnionych błędów, np:
Wyróżnia się kontrolę bieżącą i okresową. Kontrola bieżąca, obejmując realizowany aateriał programowy lub treści określonego problemu ortograficznego, umożliwia ':'Itreślanie stopnia rozumienia sprawdzanego materiału. Kontrola okresowa uwzględnia lRW)'czaj kilka problemów. Ma na celu zbadanie wyników nauczania i porównanie ?OStępów poszczególnych uczniów. Dogodną formą takiej kontroli są sprawdziany F".semne, jednakowe dla całej klasy (lub w formie równoważnych wariantów). Podstawowym warunkiem obiektywności sprawdzianu jest taka jego konstrukcja, która ~da jednoznaczną ocenę zawartych w nim zadań.
Duże trudności przysparza ocena prac pisemnych uczniów. W praktyce szkolnej nie '.s1kcjonują ujednolicone normy i nauczyciele oceniają według własnych kryteriów. ':ależy też zauważyć, że zastosowanie ściśle ustalonych, jednolitych i niezmiennych norm :-any byłoby także niemożliwe. Toteż ocenianie poziomu poprawności ortograficznej ..cz.niów, zwłaszcza uczniów klas I - III, powi nno być nacechowane szczególną rozwagą.
Ocena określa poziom umiej~tności ortograficznych ucznia, jak i jego postępy
. opanowywaniu tej umiejętnoścI. Spełnia również funkcję motywacyjną, stanowi
~ieczachęcają.cy do podejmowania wysiłku, wywołuje radośćzjego wykonania. Toteż
:Jetowe wydaje SIę, aby obok oceny - stopniem zastosować także inne formy, np.: ;:od:twałę, polecenie wykonania dodatkowego zadania, umieszczenie pracy na wystawie, agrodzenie umownymi plakietkami, punktami itp.
Natomiast oceniając poziom opanowania poprawnosci ortograficznej całej klasy &ciy posłużyć się określonymi, jednakowymi dla wszystkich uczniów kryteriami